«Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες τα νησιά μας βρέθηκαν υπό καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας αποκλεισμένα και αποκομμένα από την ηπειρωτική Ελλάδα εξαιτίας της απεργίας της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας.

Οι συνέπειες στην οικονομική και κοινωνική ζωή των νησιών είναι καταστροφικές. Στην ανασφάλεια των κατοίκων και στην αγωνία για τη ζωή και την υγεία τους προστέθηκε η έλλειψη –σε πολλά νησιά – βασικών ειδών διατροφής, φαρμάκων και πρώτων υλών. Σημαντικότατες υπήρξαν οι επιπτώσεις στις λιγοστές εξαγωγικές επιχειρήσεις των νησιών, που υποχρεώθηκαν σε καθυστερημένη παράδοση ή και ακύρωση παραγγελιών. Οι επιχειρήσεις αυτές που στήθηκαν με ίδια κεφάλαια και με κρατικές ενισχύσεις κινδυνεύουν με «εξοστρακισμό» από την αγορά εξαιτίας των «ασύμμετρων» απειλών που προκαλεί ο ναυτικός αποκλεισμός των νησιών.

Η ανευθυνότητα συνδικαλιστικής ηγεσίας των ναυτικών δεν μπορεί να προβάλλεται ως δικαιολογία απραξίας, ούτε να αναιρεί την υποχρέωση εκ μέρους του κράτους να προτάξει την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος ως μείζονος αγαθού έναντι οποιουδήποτε άλλου συμφέροντος-δικαιώματος επαγγελματικής ή κοινωνικής ομάδας.

Με βάση τα παραπάνω,

Ερωτάσθε κύριοι υπουργοί Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και Προστασίας του Πολίτη:

1. Πως προτίθεσθε να αντιμετωπίσετε οποιοδήποτε μελλοντικό αποκλεισμό των νησιωτών που προκαλείται από απεργία στον χώρο της ακτοπλοΐας.
2. Υπάρχει επαρκές θεσμικό πλαίσιο για την υποχρεωτική παρουσία προσωπικού ασφαλείας και για την διατήρηση πλοίου ασφαλείας σε κάθε δρομολογιακή ακτοπλοϊκή γραμμή σε περίπτωση απεργίας;

Αν ναι, γιατί δεν εφαρμόζεται από την πρώτη μέρα της απεργίας;
Αν όχι, προτίθεσθε να το θεσμοθετήσετε;»